Sto Timoni

Πρέβεζα: To πέρασμα της πόλης των κάστρων

Με τη γεωγραφική – στρατηγική -της θέση να δικαιολογεί το σλαβικής προέλευσης όνομά της, αλλά και το πλήθος των κάστρων της, η Πρέβεζα συνδυάζει σήμερα την γραφικότητα του ιστορικού της κέντρου με μια απίστευτη σε μήκος και ποιότητα παραλιών ακτογραμμή, αλλά και με τη δυνατότητα εξορμήσεων στους γύρω ορεινούς όγκους και στο μοναδικό οικοσύστημα του Αμβρακικού κόλπου.

Θέλοντας και μη την κουβέντα για την Πρέβεζα την ξεκινά κανείς από τον Κώστα Καρυωτάκη. Την τραγική αυτή μορφή των ελληνικών γραμμάτων που έδωσε τέλος στη ζωή του με ένα περίστροφο έχοντας προηγουμένως επιχειρήσει να αποχωρήσει από τη ζωή δια θαλάσσης. Αυτός λοιπόν ο ποιητής, που δεν ανέβαλε – όπως οι ιδανικοί αυτόχειρες του ποιήματός του – την ύστατη πράξη απελπισίας, στέκει σήμερα – και θα στέκει για πάντα – θλιμμένος σε ένα από τα στενά σοκάκια της πόλης. Της Πρέβεζας που δεν έχει καμία σχέση με την θλίψη και την πλήξη που περιγράφει στους πολυτραγουδισμένους στίχους του ομώνυμου ποιήματός του ο Καρυωτάκης.

Γιατί περπατώντας στην προκυμαία, μια χαρά υπάρχεις – και θέλεις να υπάρχεις για απολαύσεις είτε τη θάλασσα, τον Αμβρακικό που απλώνεται μπροστά σου, είτε τη γραφικότητα του ιστορικού κέντρου της πόλης. Και αφού την περπατήσεις την Πρέβεζα έχεις πολλούς λόγους και αφορμές για να μπεις στο αυτοκίνητο για να εξερευνήσεις την πανέμορφη ευρύτερη περιοχή, που σήμερα αποτελεί τον δήμο Πρέβεζας – αυτό που κάποτε ήταν ο νομός Πρεβέζης.

Μια γραφική βόλτα

Χτισμένη στο νοτιότερο σημείο της Ηπείρου, πάνω στο θαλάσσιο πέρασμα που ενώνει το Ιόνιο με τον Αμβρακικό κόλπο, η Πρέβεζα έχει – λογικά – το λιμάνι της προς την προστατευμένη από τον καιρό πλευρά του κόλπου, απέναντι από το Άκτιο. Και είναι αυτό το λιμάνι που δίνει, κατ’ αρχάς, «χρώμα» σε μια πόλη που καθώς την προσεγγίζεις από την ξηρά αναρωτιέσαι τι έχει να σου προσφέρει. Όμως, όλα αλλάζουν από τη στιγμή που θα παρκάρεις το αυτοκίνητό σου στο δημοτικό πάρκινγκ στο λιμάνι και θα αποφασίσεις να κινηθείς με τα πόδια: οι αποστάσεις μικρές, οι εντυπώσεις μεγάλες – και το μόνο βέβαιο είναι ότι το επίσης μικρό ιστορικό κέντρο έχει όλα τα προσόντα να σε εντυπωσιάσει, με τους στενούς πεζόδρομούς του, τα πολύχρωμα σοκάκια που ο χρόνος δείχνει να έχει σταματήσει και σε περιμένουν για καφέ, ποτό ή ουζάκι και εκλεκτούς μεζέδες, γεμίζοντας, για το λόγο αυτό ασφυκτικά το βράδυ από νεότερους και μεγαλύτερους σε ηλικία ντόπιους και επισκέπτες της πόλης.

Ψυχή της Πρέβεζας είναι τα γραφικότατα – και γεμάτα με άκρως ενδιαφέροντα μεζεδοπωλεία και μπαρ – σοκάκια της, που δίνουν χρώμα στις ημέρες και τις νύχτες της πόλης.

 

Εμβληματικό αξιοθέατο – σε κομβικό σημείο του ιστορικού κέντρου – το ενετικό ρολόι, δίπλα στον Άγιο Χαράλαμπο, αλλά και ο Άγιος Αθανάσιος με το εντυπωσιακό το εσωτερικό του περιλαμβάνονται στα αξιοθέατα μιας βόλτας που μπορεί να φτάσει, ακολουθώντας την παραλία, μέχρι την Κυανή Ακτή, την εύκολη σε πρόσβαση και όμορφη παραλία της Πρέβεζας, που σας περιμένει δίπλα σε ένα δάσος με ευκαλύπτους – ότι πιο δροσερό έχει να σου προσφέρει η πόλη το καλοκαίρι – αλλά και δίπλα στο ένα από τα κάστρα που συναντά κανείς μέσα και γύρω από την πόλη: το κάστρο του Αγίου Γεωργίου. Εδώ θα συναντήσετε και μια άλλη πλευρά της παραδοσιακής Πρέβεζας, το «αμπαλί» το χαρακτηριστικό παιχνίδι για… μεγάλα παιδιά, που παίζεται στους ειδικά διαμορφωμένους χώρους.

 

Σήμα κατατεθέν της πόλης το περίφημο ενετικό ρολόι, δίπλα στον ναό του Αγίου Χαραλάμπους, πολιούχου της πόλης.

Για το πλέον αξιόλογο κάστρο, πάντως, αυτό του Παντοκράτορα, θα χρειαστεί να ξαναμπείτε στο αυτοκίνητο.

Τρία τα «αστικά» κάστρα της Πρέβεζας με αυτό του Παντοκράτορα να είναι το πιο ενδιαφέρον και να βρίσκεται ελαφρώς εκτός οικιστικού ιστού.

 

Στον δρόμο προς Ηγουμενίτσα

Τις στατιστικές που λένε ότι ο νομός Πρέβεζας έχει τις μεγαλύτερες σε μήκος παραλίες της Ελλάδας, δεν τις έχουμε ελέγξει, όμως έχουμε κάθε λόγο να τις πιστέψουμε. Παίρνοντας λοιπόν το δρόμο προς Ηγουμενίτσα και έχοντας ήδη αφήσει πίσω μας το Μύτικα, με τις δικές του ευκαιρίες για τους λουόμενους, η πρώτη μεγάλη παραλία που συναντάμε είναι το Μονολίθι, η εξαιρετική αμμουδιά δίπλα σε ένα πευκοδάσος που εκτείνεται κατά μήκος της και δημιουργεί ένα φυσικό φράγμα με την επαρχιακή οδό. Σε μεγάλο βαθμό «αξιοποιημένο», με ομπρέλες, μπαρ και κάμπινγκ, το Μονολίθι αφήνει χώρο και για αυτούς που αναζητούν το μη οργανωμένο. Και αυτό, η εναλλαγή της οργανωμένης παραλίας με την ελεύθερη είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται καθώς κινούμαστε προς τον Βορρά με το Μονολίθι να παραδίδει τη σκυτάλη στο Κανάλι και αυτό με τη σειρά του στην Καστροσυκιά, για να ακολουθήσουν τα Αρτολίθια, η Λυγιά και λίγο μετά η εκπληκτική – αλλά και εκπληκτικά πολυσύχναστη – αμμουδιά της Λούτσας, που για αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό της δεν προσφέρεται για όσους αναζητούν την ηρεμία… Αυτή η μοναδική εναλλαγή παραλιών συνεχίζεται μέχρι τα όρια του πάλαι ποτέ νομού – νυν δήμου – με μικρούς γραφικούς κολπίσκους, όπως το Αλωνάκι ή ο Όρμος του Οδυσσέα να αξίζουν μια επίσκεψη κυρίως για να σου αφήσουν μία ακόμα όμορφη εικόνα και όχι τόσο για κολύμβηση, αφού συγκεντρώνουν υπερβολικά πολλούς επισκέπτες (αν και αυτό τελικά είναι θέμα προσωπικής επιλογής).

Ο ακούραστος σύντροφός μας, το Kia Sportage, με φόντο το κάστρο των Ριζών, που προσφέρει εξαιρετική θέα στο Ιόνιο, αλλά η επίσκεψή του απαιτεί ιδιαίτερα καλή φυσική κατάσταση.

Ποτάμια και θάλασσες

Ο ίδιος οδικός άξονας, η επαρχιακή οδός Πρέβεζας – Ηγουμενίτσας, μια όμορφη διαδρομή μέσα στο πράσινο που μαρτυρά ότι η περιοχή είναι γενικώς εύφορη (μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στην «ομβροπλευρά» της Ελλάδας, μια περιοχή πλούσια σε βροχές και βλάστηση) θα σε οδηγήσει και κοντά στις πηγές του Αχέροντα, αν την κατάλληλη στιγμή πάρεις την έξοδο προς Καναλλάκι, και να κινηθείς στη συνέχεια προς Αχερουσία, Βουβοπόταμο και, τελικά, Γλυκή, έχοντας φτάσει κοντά στις πηγές του διάσημου από την μυθολογία ποταμού.

Φτάνοντας εδώ σκέφτεσαι πόσο παράδοξο είναι να έχει συνδεθεί ένα δροσερό ποτάμι με καταπράσινα νερά, ένα τόσο όμορφο τοπίο που σφύζει από ζωή με το θάνατο. Γιατί ο Αχέρων συναντούσε στην πορεία του τη λίμνη Αχερουσία, την πύλη του Άδη. Εδώ από αυτή τη λίμνη που δεν υπάρχει πια, καθώς αποστραγγίστηκε τη δεκαετία του ’60, ξεκινούσαν οι θνητοί το μεγάλο, χωρίς επιστροφή ταξίδι προς τον άλλο κόσμο, πάνω σε μια βάρκα. Βαρκάρης ήταν ο Χάρων (γιος του Ερέβους και της Νύκτας), που μεταφέρει τις ψυχές των νεκρών στον Άδη έπαιρνε το σχετικό αντίτιμο που έβαζαν στα χείλη του νεκρού οι συγγενείς.

Χάρμα οφθαλμών ο Αχέροντας με τα καταπράσινα νερά του και ταυτοχρόνως μια πραγματική όαση δροσιάς.

Φεύγοντας από την πανέμορφη περιοχή των πηγών του Αχέροντα, μπορεί κανείς να ακολουθήσει μία ελαφρώς διαφορετική διαδρομή, για να περάσει από τον Μεσοπόταμο για να δει περίφημο νεκρομαντείο, όπου οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έρχονταν για να συνομιλήσουν με τις ψυχές των συγγενών τους. Η αρχιτεκτονική του ιερού αυτού ιδιαίτερη, έχει μάλιστα αποτελέσει αντικείμενο ηχητικών μελετών. Ενώ η ύπαρξη χριστιανικού ναού πάνω ακριβώς στο νεκρομαντείο, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του διαχρονικού τρόπου με τον οποίο κάθε νέα θρησκεία προσπαθούσε να επιβληθεί επί της προηγούμενης.

Ο Αμβρακικός

Η τελευταία μας διαδρομή στα πέριξ της Πρέβεζας ήταν υδάτινη. Αφήσαμε, λοιπόν, το Sportage να ξεκουραστεί και μπήκαμε στο καΐκι του Γιάννη Γιοβάνου, για μια σχετική μικρή αλλά άκρως ενδιαφέρουσα βόλτα στον κλειστό και πολύ ιδιαίτερο αυτό κόλπο, που λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο ως το μεγαλύτερο φυσικό ιχθυοτροφείο της Ελλάδας. Είναι ο Αμβρακικός, ένας μοναδικός υγρότοπος που δέχεται το γλυκό νερό τριών ποταμών για να το συνδυάσει με το αλμυρό του Ιονίου που μπαίνει από το γνωστό, πλάτους 660 μέτρων, άνοιγμα του Ακτίου, δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για την αναπαραγωγή των ψαριών. Ένα εθνικό πάρκο με 26 λιμνοθάλασσες που καλύπτουν έκταση 85 τετραγωνικών χιλιομέτρων και εντάσσονται σε μια υδάτινη περιοχή συνολική 400 τετρ. χιλιομέτρων.

Απλώς απίστευτοι οι αργυροπελεκάνοι καταφέρνουν να πετούν με τον τρόπο που βλέπετε ξυστά στο νερό αφήνοντάς σε με το στόμα ανοιχτό.

Στην ιστοσελίδα του φορέα διαχείρισης Αμβρακικού διαβάζουμε ότι εδώ συναντάμε «…295 ειδή πουλιών, από τα 400 περίπου είδη της χώρας. Στη θάλασσα τα «δελφινάκια του Αμβρακικού», ένας μόνιμος πληθυσμός ρινοδέλφινων του κόλπου και η θαλάσσια χελώνα που τρέφεται και περνά μεγάλο μέρος της ζωής της στα πλούσια νερά του, αποτελούν μερικά μόνο δείγματα της σπάνιας και απειλούμενης πανίδας της περιοχής.»

Τα δελφίνια, αφού προσεγγίσουν το σκάφος, αρχίζουν τα δικά τους παιχνίδια άλλοτε κολυμπώντας ελάχιστα εκατοστά κάτω από την επιφάνεια του νερού (σε οριακή απόσταση από την πλώρη του σκάφους) και άλλοτε βγαίνοντας από το νερό για μικρές ή μεγάλες βουτιές.

Αντιλαμβάνεστε ότι η παρουσίαση του Αμβρακικού απαιτεί ιδιαίτερο αφιέρωμα – για αυτό και εμείς περιοριζόμαστε στην εμπειρία μας από αυτή τη βόλτα που μας αποκάλυψε από τη μια την ψαράδικη παράδοση του τόπου (τα «νταλιάνια») και από την άλλη μας έβαλε στον μαγικό κόσμο των υπέροχων ζώων της θάλασσας των δελφινιών, που δεν τσιγκουνεύτηκαν καθόλου τις βουτιές και τις βόλτες γύρω από το σκάφος για να μας ευχαριστήσουν. Αν και απ’ ότι φαίνεται δεν ήταν στα καλύτερά τους, γιατί, όπως έλεγε ο καπετάνιος του σκάφους, όταν στη βόλτα υπάρχουν πολλά μικρά παιδιά τα δελφίνια κάνουν σαν τρελά και το σκάφος γεμίζει νερά από της βουτιές τους! Όπως και νάχει δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι ήταν αυτά που κυρίως «πήραμε» μαζί μας αποχαιρετώντας την Πρέβεζα.

Η βόλτα με το καΐκι στον Αμβρακικό είναι κάτι που δεν πρέπει να χάσεις αν βρεθείς καλοκαίρι στην Πρέβεζα.

Kia Sportage 1.6D 136ps 4X4 DCT GT-line 48V Hybrid

Το απλώς πανέμορφο Kia Sportage που μας συντρόφεψε στην εξερεύνηση της Πρέβεζας είναι σαφώς ένα από τα πιο κατάλληλα μοντέλα της ελληνικής αγοράς για τέτοιου τύπου αποδράσεις. Με βασικό χαρακτηριστικό του – ως SUV – το αυξημένο ύψος και την αντίστοιχα αυξημένη απόσταση από το έδαφος μας επέτρεψε να αποχαιρετούμε άφοβα την άσφαλτο κάθε φορά που θέλαμε να προσεγγίσουμε κάποιον προορισμό προς τον οποίο μεσολαβούσε χωματόδρομος.

Ενώ η αυτόματα ενεργοποιούμενη τετρακίνηση (που διαθέτει και επιλογή «κλειδώματος» για τα πιο δύσκολα σημεία) απομάκρυνε το άγχος ενός ενδεχόμενου κολλήματος σε κάποιο σαθρό/ολισθηρό/ιδιαίτερα ανηφορικό τμήμα της όποιας διαδρομής. Το εφτάρι αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη ήταν, τέλος, το… κερασάκι στη σαντιγί αφού μας προσέφερε μία επιπλέον άνεση – την οποία βέβαια ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου θα απολαύσει πολύ περισσότερο στις καθημερινές του, αστικές διαδρομές.

Εμείς, ταξιδεύοντας στην Εθνική Οδό, είχαμε σχεδόν μονίμως ενεργοποιημένο το «ευφυές» cruise control, για ακόμα μεγαλύτερη άνεση και ασφάλεια, αφήνοντας τον υποβοηθούμενο από την mild hybrid 48V τεχνολογία CRDi πετρελαιοκινητήρα των 1.598 cm3 να κάνει με τους 136 ίππους του τη δουλειά του, με τη δέουσα αποτελεσματικότητα.

Κινηθήκαμε λοιπόν «χαλαρά», προσπερνώντας με ασφάλεια όταν χρειαζόταν, απολαμβάνοντας το πλήθος των αυτοματισμών που πηγαίνουν πακέτο με την έκδοση “GT Line”. Ενώ στις καθημερινές διαδρομές εκτιμήσαμε δεόντως τη διευκόλυνση που προσφέρει αφενός το smartkey και αφετέρου η ηλεκτροκίνητη πόρτα του ευρύχωρου πορτμπαγκάζ. Οι μεγάλοι χώροι για επιβάτες στο πίσω κάθισμα είναι ένα ακόμα πλεονέκτημα του Sportage ενώ η επταετής εργοστασιακή εγγύηση που προσφέρει η Kia σε όλα της τα μοντέλα είναι ένα στοιχείο που δεν περνά απαρατήρητο από κάποιον που ψάχνει ένα SUV της κατηγορίας αυτής (C-SUV).

ΧΡΗΣΙΜΑ – INFO

Στην Πρέβεζα, ξεκινώντας από Αθήνα, θα φτάσετε μετά από περίπου 370 χιλιόμετρα και 4,0-4,5 ώρες, μέσω Εθν. Οδού Αθηνών Πατρών, Γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, Ιόνιας Οδού, Αμφιλοχίας και υποθαλάσσιας ζεύξης Ακτίου-Πρέβεζας (κόστος διοδίων μετ’ επιστροφής €73,65, χωρίς Αττική Οδό).

Αν ξεκινάτε από Θεσσαλονίκη τον λόγο έχει η Εγνατία Οδός, με έξοδο στα Ιωάννινα προς Ιόνια Οδό και δεύτερη έξοδο στη Φιλιππιάδα με κατεύθυνση, στη συνέχεια, προς Λούρο και Πρέβεζα. Συνολική απόσταση 345 χλμ. / περίπου 4,0 ώρες (κόστος διοδίων μετ’ επιστροφής €19,50).

 

Πρέβεζα – Αξιοθέατα

Στην ιστοσελίδα του δήμου Πρέβεζας θα δείτε η να αποκαλείται η πόλη ως φρουρός του Αμβρακικού, αφού τα φρούρια που την περιβάλλον δεν είναι λίγα: του Αγίου Ανδρέα (Ιτς Καλέ) στην καρδιά της πόλης, του Αγίου Γεωργίου (Γενί Καλέ) στο νότιο άκρο της Παλιάς Πόλης, ο προμαχώνας της Βρυσούλας στη μία πλευρά του κόλπου, του Ακτίου στην άλλη, και το Κάστρο του Παντοκράτορα, στην είσοδο του Αμβρακικού που βλέπει προς Ιόνιο.

Στον παραλιακό πεζόδρομο σας περιμένει το κτίριο του σημερινού Δικαστικού Μεγάρου, που χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα, το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας που κτίστηκε το 1930-32 (και στα δύο εκτελούνται αυτή την εποχή εργασίες συντήρησης), το κτίριο της παλιάς λαϊκής αγοράς, που κτίστηκε το 1939 και σήμερα στεγάζει το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου.

Πρέβεζα: το δικαστικό μέγαρο

Η Νικόπολη, η πόλη που κτίστηκε προς τιμήν της νίκης του Οκταβιανού Αύγουστου το 31 π.χ. στη ναυμαχία του Ακτίου και το αρχαιολογικό της μουσείο, το Δημοτικό Ναυτικό Μουσείο Πρέβεζας, η Δημοτική Πινακοθήκη “Ιωάννης Μόραλης”-Αρχοντικό Αθανασιάδη (που οφείλει την ύπαρξή του στο γεγονός ότι ο μεγάλος ζωγράφος έζησε στην Πρέβεζα από το 1922-1927 λόγω του ότι ο πατέρας του υπηρέτησε στην Πρέβεζα ως γυμνασιάρχης κ.ά.

Τα τείχη της πόλης της νίκης: η αρχαία Νικόπολη, χτισμένη στην έξοδο της πόλης προς Ιωάννινα, είναι ένας εξαιρετικά μεγάλος, ενδιαφέρων και ιδιόμορφος αρχαιολογικός χώρος στον οποίο μπορείς να περιπλανηθείς με αυτοκίνητο.

Μεταξύ των μνημείων θρησκευτικού ενδιαφέροντος ξεχωρίζουμε τις ιερές μονές Προφήτου Ηλίου (στα Φλάμπουρα), Λεκατσά (στα Ριζά) και Αγίου Δημητρίου (κοντά στην Καμαρίνα, όπου βρίσκεται και το μνημείο του Ζαλόγγου).

Το αφιέρωμα στην Πρέβεζα υλοποιήθηκε για λογαριασμο του περιοδικού Car and Driver στις αρχές Ιουνίου του 2021.

Nikos Loupakis

Μηχανολόγος Μηχανικός - Δημοσιογράφος

Add comment

Kατηγορίες

Ημερολόγιο

Νοέμβριος 2021
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930